Stage aan boord van de Poolse Driemaster Dar Mlodziezy

Maandag 23 maart 2009 was het zover.
Onze stage met de Dar Mlodziezy kon eindelijk beginnen.

Om 13.30 verzameling aan kaai 27, alle eerstejaars van de Hogere Zeevaartschool van Antwerpen stonden nog ongelofelijk te kijken naar het schip dat daar aangemeerd lag.
Een Poolse driemaster van 109 meter, wie had dat verwacht? Eigenlijk wisten we dit op voorhand, maar toch, niet iedereen had de impact verwacht van zo’n schip.

Na controle van onze coaches, of we wel allemaal mee waren, konden we groep per groep aan boord komen. Nog enkele laatste briefings op ‘the poopdeck’ (het achterdek) over wat er ons allemaal te wachten stond, wat we gingen doen en we konden vertrekken.Iedereen aan bakboordzijde van het schip om de ouders en familie uit te wuiven, na de bocht nog even aan stuurboordzijde staan, zwaaien naar iedereen en we waren vertrokken.De lokroep naar de zee werd op dat moment realiteit, kriebels in de buiken, want we waren eindelijk weg.

Eindelijk eens proeven van de wilde zee.

Voor de meesten ging de eerste dag van een leien dakje, enkel bij de meisjes kwam er een obstakeltje tevoorschijn.

Daar we met 11 in een kamer van 10 personen moesten slapen, kon dat toch om enkele problemen vragen. Gelukkig zijn obstakels er om overwonnen te worden, de hangmat mocht helaas niet van de Poolse bemanning, maar dat probleem werd tevens opgelost door een matras op de vloer te leggen. De eerste nacht is er helaas niet veel geslapen geweest, er was 7 tot 8 beauford en dan gebeurd het ook dat er een aantal studenten last hebben van zeeziekte. De ene had het dan al wat erger te verturen dan de andere, iedereen hielp elkaar om het wat dragerlijker te maken.

De dagen hierna was het echt begonnen, we starten met een general alarm om te zien of iedereen wel verstaat wat hij/zij moet doen.

Vervolgens begonnen onze schiften, standby, wacht, rust, wacht, standby en dit in allerlei verschillende uren.

Goed uitkijken wanneer je van wacht was, was de boodschap.

Tijdens onze standby leerden we hoe we moesten omgaan met het schip.Wat is overstag gaan? Hoe moeten we bracen? En nog zoveel meer kwamen we te weten tijdens deze uren. Zo leerden we ook enkele knopen, splitsen van touwwerk enz..Voor de wacht werden we dan nog eens in 3 groepen verdeeld: de engineers, één groep die op de trainingbrigde stond en de laatste groep die op de echte brug de wacht hield.

De laatste 2 groepen wisselden regelmatig eens van brug, zodanig dat iedereen eerst eens kon proberen en oefenen om het daarna in het echt te doen.Een hele ervaring op zich!!

Onze eerste beloning kwam in Bilbao, twee dagen aan de kaai en we mochten eens van boord.In het begin waren er toch enkelen die wat problemen hadden met landziekte, namelijk ze bleven nog wat met het zeegevoel in hun benen.Na een gezellig dagje aan wal, was het weer tijd om terug naar het schip te keren.

Opnieuw controle dat iedereen er was en we konden gaan slapen.

De tweede dag was het de beurt aan de andere groep om eens rond te toeren in Bilbao.Terwijl de rest in Bilbao rondliep kregen we aan boord ook de kans om nog wat te genieten van het zonnetje, of om nog wat bij te leren over het een en ander.Zo konnen we leren hoe we staaldraad moesten splitsen.

Tijdens het vervolg van onze reis leerden we ook hoe we zeilen moesten vastmaken.Een hels karwei dat je niet in één, twee, drie doet, dat hebben we ook gemerkt.Maar het was zeker interessant om eens mee te maken.In de Golf van Biskaje, gingen we bijnaeen week lang heen en weer.Weg van het land, terug naar het land, enzo verder, telkens opnieuw wenden (overstag gaan).Dit kwam doordat de afstand van Bilbao naar Brest heel kort is en dat we anders niet meer konden zeilen.Ook nu konden we onze technieken van het zeilen nog vervuimen en verbeteren.We leerden hoe we veilig in de masten moesten klimmen en konden dit dan ook oefenen.

Een beter uitzicht dan vanop de Royal yard (de bovenste ra) kunt u zich niet voorstellen en eenmaal je de smaak te pakken had, kon je niet wegblijven uit de masten.Na onze tweede halte in Brest, keek merendeel van de studenten uit naar de terugkomst in Antwerpen.Voor sommigen begon de reis toch wat te lang te duren. Voor anderen was dit dan ook weer niet het geval en mocht de stage nog wat langer zijn.Maar aan alle goede dingen komt er een eind en zo was het ook dat de Dar Mlodziezy, de studenten van de Hogere Zeevaartschool van Antwerpen terug naar huis moest brengen.

De aankomst in Antwerpen zal ook niet vlug vergeten worden.Aan de hand van een test werd er gekozen waar we mochten staan in de yards. Scoorde je goed, gedurende de stage en op de test, dan bestond de kans dat je in de Royal mocht staan.Maar het was niet zo dat degene die beneden stond, minderwaardig was dan degene in de Royal of de Topgallant!Iedereen kreeg ook de keuze.Wie wil er waar staan? Uiteindelijk werd iedereen gerangschikt naar eigen wens en was iedereen gelukkig.

De gezichten van ouders, vrienden en familieleden waren goud waard toen ze ons zagen.Dochter of zoon die daar in de mast stond, niemand had dat verwacht.Op het signaal van Kapitein Vandervoort, klom iedereen terug naar beneden om nog een laatste keer op te lijnen en een groet te brengen aan de commandant van de Zeevaartschool.Nadien was het voor bijna iedereen hetzelfde, zo snel mogelijk de zakken nemen, van boord gaan en in de armen van vrienden en familie vliegen.

Onze stage was teneinde, maar de herinneringen eraan zullen nog lang bijblijven.

Het was voor de meeste studenten een ervaring rijker, we weten nu allemaal of de zee iets voor ons is of niet.

Wel is zeilen nog iets heel anders dan koopvaardij, maar deze ervaring meemaken was voor sommigen ook ‘a dream come true’.

We hebben onze grenzen verlegd tijdens de stage, nieuwe vrienden gemaakt, bijgeleerd, hetgene dat we kenden uit de theorie werd ons nu aangeleerd in de praktijk.

Maar wat er vooral gebeurd is tijdens deze reis, is dat iedereen, ook degenen die het soms moeilijker hadden, zich geamuseerd hebben.

Door 2MR(KMK) Brackx Katrien

Cox'n Kmk Oostende

terug

onze sponsors: